
နိဒါန်း
လွန်လေပြီးသောအခါ ကာလဝိဝါဒမရှိသော ရှေးရှေးမွန်ရာ၌ ဗာရဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုတော်မူသည် ဖြစ်အံ့။ ထိုမင်းတရားကား အလွန်တရားမျှတ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရတော်မူ၏။ သို့သော်လည်း ပညာဉာဏ်အရာ၌ကား အနည်းငယ် ချို့ယွင်းလျက် ရှိတော်မူ၏။ မင်းတရားကြီး၏ အပါးတော်၌ကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမည်သော မျောက်လောကီပညာရှိကြီး တစ်ဦး ရှိလေသည်။ ထိုမျောက်ကား အလွန်အကင်းပါး၍ ပညာဉာဏ်ပြည့်စုံ၏။ အလုံးစုံသော အတတ်ပညာတို့ကို တတ်မြောက်၏။ မင်းတရားကြီးကား ထိုမျောက်ကို အလွန်အားထားရ၏။
ဇာတ်လမ်း
တစ်နေ့သ၌ မင်းတရားကြီးသည် မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကို ခေါ်တော်မူ၍ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
“အမတ်သူမြတ် လောကီပညာရှိကြီး၊ ငါကား ယနေ့ ရေကစားတော်မူမည်ဟု အကြံရှိ၏။ မင်းချင်းတို့အား ငါ့အား ရေကစားရန် ပင့်ဖိတ်တော်မူကြလော့။”
မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား အခစားဝင်၍ မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကြားနာတော်မူသောအခါ ဤသို့ လျှောက်တင်၏။
“အရှင်မင်းတရား၊ အရှင်မင်းတရား၏ အမိန့်တော်ကို ကြားနာရပါပြီ။ သို့သော်ကား ယနေ့ကား လျှပ်တစ်ပြက်မျှသော မိုးသားတိမ်တိုက်တို့သည် မိုးကောင်းကင်၌ ထင်ရှားလျက် ရှိကြကုန်၏။ ယခုအခါ၌ကား ရေကစားတော်မူခြင်းကို မပြုသင့်ပါ။ မိုးရွာသည်ရှိသော် အရှင်မင်းတရား၏ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်တော်မူအံ့။”
မင်းတရားကြီးကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်၏ စကားကို မနာခံတော်မူ။ ထိုအခါ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်သည် အလွန်ပူပန်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးအား တားမြစ်နိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဤသို့ ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ “ငါကား မင်းတရားကြီး၏ အန္တရာယ်ကို မကြည့်ရှုဘဲ နေ၍ မဖြစ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်းတရားကြီးအား ကာကွယ်ရမည်။”
မင်းတရားကြီးသည် မင်းချင်းတို့အား အမိန့်တော်ကို ချမှတ်တော်မူပြီးလျှင် နန်းတော်မှ ထွက်တော်မူ၍ ရေကစားတော်မူရန် စီစဉ်တော်မူ၏။ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား မင်းတရားကြီး၏ နောက်မှ ကပ်ပါးလိုက်ပါတော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးသည် မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်တော်မူ၍ ရေကစားတော်မူရန် အဝတ်တို့ကို ချွတ်တော်မူ၏။ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား အလွန်စိုးရိမ်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်၏။
“အရှင်မင်းတရား၊ မိုးကား မကျသေးသော်လည်း လေကား အလွန်တိုက်ခတ်လျက် ရှိ၏။ အထူးသဖြင့် မြစ်ရေကား အလွန်ထန်လျက် ရှိ၏။ ယခုအခါ၌ကား ရေကစားတော်မူခြင်းကို မပြုသင့်ပါ။”
မင်းတရားကြီးကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်၏ စကားကို မခင်းတော်မူ။ “မကြောက်နှင့်။ ငါကား အလွန်ရေကူးကျွမ်းကျင်၏။” ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးလျှင် ရေထဲသို့ ဆင်းတော်မူ၏။
မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား မင်းတရားကြီး ရေထဲသို့ ဆင်းတော်မူသည်ကို မြင်တော်မူသောအခါ မင်းတရားကြီးအား အလွန်စိုးရိမ်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးကား မြစ်အလယ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ ရုတ်တရက် မိုးကား အလွန်သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော်မူ၏။ မြစ်ရေကား အလွန်ကြီးထွားလျက် ရစ်ခွေစီးဆင်းတော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးကား မိုးမိတော်မူ၍ မြစ်ရေစီးအားကို မခံနိုင်တော်မူတော့။ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲတော်မူ၏။
မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား ထိုအမြင်ကို မြင်တော်မူသောအခါ မင်းတရားကြီးအား ကယ်တင်တော်မူရန် အလို့ငှာ ရေထဲသို့ ခုန်ချတော်မူ၏။ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား အလွန်အကင်းပါး၍ ရေကူးကျွမ်းကျင်တော်မူ၏။ မြစ်ရေစီးအားကို အံတု၍ မင်းတရားကြီးဆီသို့ ကူးခတ်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးကား အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲလျက် ရှိ၏။ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား မင်းတရားကြီးအား ရေထဲမှ ဆွဲခေါ်၍ ကမ်းသို့ ပို့တော်မူ၏။
ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ မင်းတရားကြီးကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်အား ဖက်၍ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
“အမတ်သူမြတ် လောကီပညာရှိကြီး၊ ငါကား ယနေ့ မင်း၏ ကျေးဇူးကို ခံရပါ၏။ မင်း၏ ပညာဉာဏ်ကား အလွန်ကြီးမားပါ၏။ ငါကား မင်း၏ အကြံကို မနာခံ၍ အလွန်အမင်းပင် ပျက်စီးရလုနီး ဖြစ်ခဲ့ရပါ၏။”
မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား မင်းတရားကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်၏။
“အရှင်မင်းတရား၊ အရှင်မင်းတရား၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံခြင်းကား မသင့်ပါ။ သို့သော်လည်း အရှင်မင်းတရား၏ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူပါ၏။ နောင်အခါ၌ကား အရှင်မင်းတရားသည် ပညာရှိတို့၏ အကြံကို နာခံတော်မူပါရန် လျှောက်တင်ပါ၏။”
မင်းတရားကြီးကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်၏ စကားကို ကြားနာတော်မူသောအခါ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
“ကောင်းပြီ။ ငါကား ယနေ့မှစ၍ မင်း၏ အကြံကို အလွန်လေးစားပါမည်။ မင်းကား ငါ၏ အပါးတော်၌ အမြဲနေ၍ အကြံဉာဏ်ပေးပါလော့။”
ထိုနေ့မှစ၍ မင်းတရားကြီးကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်အား အလွန်ကြည်ညိုတော်မူ၏။ မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်ကား မင်းတရားကြီးအား အကြံဉာဏ်ကောင်းတို့ကို ပေးလျက် မင်းတရားကြီးနှင့်အတူ မင်းပြုတော်မူ၏။ ဗာရဏသီပြည်ကား မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်၏ ပညာဉာဏ်ကြောင့် အလွန်တိုးတက်စည်ပင်၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား မင်းတရားကြီးနှင့် မဟာဥမ္မဂ္ဂမျောက်အား အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြကုန်၏။
နိဂုံး
ဤသို့လျှင် မဟာဥမ္မဂ္ဂမည်သော မျောက်လောကီပညာရှိကြီးကား မိမိ၏ ပညာဉာဏ်ဖြင့် မင်းတရားကြီးအား ကယ်တင်တော်မူ၏။ မိမိ၏ ပညာဉာဏ်ဖြင့် မင်းတရားကြီးအား တရားမင်းပြုစေရန် လမ်းညွှန်တော်မူ၏။ ထိုကြောင့် ပညာဉာဏ်ကား အလွန်အရေးကြီးကြောင်းကို ဤဇာတ်တော်က သက်သေခံလျက် ရှိ၏။
ပညာရှိတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို နာခံခြင်းသည် မိမိအကျိုးစီးပွားကို စောင့်ရှောက်ရာရောက်၏။
ပညာပါရမီ
— In-Article Ad —
ပညာရှိတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို နာခံခြင်းသည် မိမိအကျိုးစီးပွားကို စောင့်ရှောက်ရာရောက်၏။
ပါရမီ: ပညာပါရမီ
— Ad Space (728x90) —
533Mahānipātaမဟာနိမိတ် (Mahānimitta) Jataka ရှေးက ဘဒ္ဒကမ္ဘာအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ သာဝတ္ထိမြို့၌ မဟာနိမိတ် မင်းသားဆိုသူတ...
💡 ခွန်အားကို အလွဲသုံးစား ပြုခြင်းနှင့် သူတစ်ပါးကို မကူညီခြင်းသည် မိမိကို ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ရောက်စေတတ်သည်။ သနားကြင်နာခြင်းနှင့် အလှူအတန်း ပြုခြင်းသည် ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။
315Catukkanipātaသုဇာတာဇာတ်တော်သည် နိပါတ်တော်လာ ၃၁၅ ပဉ္စနိပါတ်တွင် ပါဝင်သော ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ရှေးအခါက ဗာရာဏသီ...
💡 အကြောင်းတရားသည် အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေ၏။ မနာလိုစိတ်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပေးတတ်၏။ စိတ်ကောင်း စေတနာနှင့် ပညာအတတ်သည် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးတတ်၏။
390Chakkanipātaကျားကြီး၏ အမှန်တရား ရှေးမင်းပေါင်းများစွာ မကူးမီ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတေ...
💡 အင်အားကြီးခြင်းထက် ဉာဏ်ပညာသည် သာ၍ အရေးကြီး၏။
344Catukkanipātaသစ္စာရှိသော ကြက်ရှေးရှေးတုန်းက ကောသလတိုင်းရဲ့ နယ်စပ်မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ ဆင်းရဲသားလယ်သမားတစ်ဦး နေထ...
💡 သစ္စာတရားဟာ အလွန်အဖိုးတန်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။
302Catukkanipātaကုက္ကုရဇာတ် ပရိသတ်အပေါင်းတို့ ရှေးရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကုန်သည်သူဌေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်တော်မူခဲ့၏။...
💡 သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အနစ်နာခံခြင်းသည် အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်တရားဖြစ်၏။ ဤဂုဏ်တရားသည် မိတ်ဆွေအဖြစ်ကို ဖန်တီးပေးပြီးလျှင် ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့ကို ချမ်းသာပျော်ရွှင်စေ၏။
325Catukkanipātaဝေဿန္တရာ ဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံး...
💡 အလှူဒါနသည် အကျိုးများ၏။ အလှူဒါနသည် ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေ၏။ အလှူဒါနသည် ကံကို ကောင်းစေ၏။ အလှူဒါနသည် လူ့ဘဝနှင့် နတ်ဘဝကို ရရှိစေ၏။ အလှူဒါနသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိစေ၏။ အလှူဒါနသည် ခက်ခဲသော်လည်း မစွန့်လွှတ်သင့်ပေ။
— Multiplex Ad —